Uncategorized
“ଓ ଜଗବନ୍ଧୁ… ଓ ଗୋସାଇଁ”: ଯେତେବେଳେ ପ୍ରଭୁ ଏକ ନମ୍ର ଘରକୁ ଆସନ୍ତି
Sep
“ହେ ଜଗନ୍ନାଥ! ଏହି ଦୁନିଆରେ, ଅଭାବୀ ଲୋକ କେବେହେଲେ କିଛି ପ୍ରକୃତ ମୂଲ୍ୟବାନ ଜିନିଷ ଦେଇପାରିବ ନାହିଁ। ସେଥିପାଇଁ ତ ଆଜି ଦ୍ୱାର ବନ୍ଦ ଅଛି, ନୁହେଁ କି?”
ଏକ ଛୋଟ ଝିଅର ହୃଦୟରୁ ବାହାରିଥିବା ଏହି ମର୍ମସ୍ପର୍ଶୀ କ୍ରନ୍ଦନ ଭକ୍ତି, ଉତ୍କଣ୍ଠା ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତି ଯେଉଁ ଅପ୍ରତ୍ୟାଶିତ ଉପାୟରେ ନିଜକୁ ପ୍ରକାଶ କରେ, ତାହାର ଏକ ଗଭୀର ମନଛୁଆଁ କାହାଣୀ ପାଇଁ ପୃଷ୍ଠଭୂମି ପ୍ରସ୍ତୁତ କରେ। ଏହା କିପରି ଜଗବନ୍ଧୁ, ଜଗତର ବନ୍ଧୁ, ଏକ ନମ୍ର ନିମନ୍ତ୍ରଣର ଉତ୍ତର ଦେଇ ଏକ ଶାନ୍ତ ଘରକୁ ଆଲୋକ ଆଣିଲେ, ତାହାର ଏକ କାହାଣୀ।
ଶୋକାକୁଳ ହୃଦୟରୁ ଏକ ନିମନ୍ତ୍ରଣ
ନିଜ ଘରର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଓ ଦୁଃଖ ମଧ୍ୟରେ, ଜୀବନର ଅବ୍ୟକ୍ତ କଷ୍ଟରେ ଭାରାକ୍ରାନ୍ତ ଏକ ଛୋଟ ଝିଅ ମନ୍ଦିରରେ ପହଞ୍ଚିଲା। ସେ ଏକ ବିବାହ ନିମନ୍ତ୍ରଣ ପତ୍ର, ଫୁଲ ଓ ମିଠାର ଏକ ଛୋଟ ଭୋଗ, ଏବଂ କାଳିଆ ଗୋସାଇଁଙ୍କ ନିକଟରେ ସମର୍ପିତ ଏକ ହୃଦୟ ଧରି ଆସିଥିଲା। ସେ କୌଣସି ଅନୁଗ୍ରହ ମାଗି ନଥିଲା; ସେ କେବଳ ଭଗବାନ ଜଗନ୍ନାଥ, ତାଙ୍କର ପ୍ରଥମ ବନ୍ଧୁଙ୍କୁ, ତାଙ୍କ ଘରକୁ ନିମନ୍ତ୍ରଣ କରିବାକୁ ଆସିଥିଲା।
ବନ୍ଦ ମନ୍ଦିର ଦ୍ୱାରକୁ ଚାହିଁ, ସେ କ୍ରୋଧରେ ନୁହେଁ, ବରଂ ଉତ୍କଣ୍ଠାରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲା: “ମୁଁ କ’ଣ ତୁମକୁ ମୋର ଭଲ ହୃଦୟରେ ଖୋଜି ନାହିଁ? ମୋର ସାଂସାରିକ ଜୀବନରେ, ତୁମ ପାଇଁ ମୋ ପାଖରେ ପ୍ରକୃତରେ କ’ଣ ଅଛି?” ମନ୍ଦିର ପାହାଚରେ ଲୁହ ଝରାଇ, ସେ ଘରକୁ ଫେରିଲା, ତାଙ୍କ ନିମନ୍ତ୍ରଣ ଅବ୍ୟକ୍ତ ରହିଗଲା, ତାଙ୍କ ହୃଦୟ ଅନୁତ୍ତରିତ ପ୍ରାର୍ଥନାରେ ଭାରାକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ ରହିଲା।
ପ୍ରକାଶ ବାବୁଙ୍କ ନୀରବ ହତାଶା
ସମୟ ବିତିଗଲା। ବିବାହ ସରିଗଲା। ଅତିଥିମାନଙ୍କ କୋଳାହଳରେ ଭରପୂର ଘରଟି ଶୂନ୍ୟ ଲାଗିଲା। ପ୍ରକାଶ ବାବୁ, ଝିଅର ବାପା, ଗଭୀର ଚିନ୍ତାରେ ବସିଥିଲେ, ବୋଧହୁଏ ତାଙ୍କ ଝିଅର ଅବ୍ୟକ୍ତ ଯନ୍ତ୍ରଣାକୁ ଅନୁଭବ କରି, ଯେଉଁ ଜଗତରେ ନିମନ୍ତ୍ରଣ ଅଶ୍ରୁତ ରହିପାରେ ତାହାର ଭାରକୁ। ସେ ମଧ୍ୟ ଏକ ନୀରବ ଦୁଃଖରେ ଭାରାକ୍ରାନ୍ତ ଥିଲେ, ଜୀବନ ଓ ବିଶ୍ୱାସକୁ କେତେବେଳେ ଶାସନ କରୁଥିବା କଠୋର ନିୟମଗୁଡ଼ିକୁ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ।
ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଅସ୍ତଗାମୀ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦୀର୍ଘ ଛାୟା ପକାଉଥିବା ବେଳେ, ଜଣେ ଅତିଥି ଫାଟକ ନିକଟରେ ଦେଖାଦେଲେ।
ଜଗବନ୍ଧୁଙ୍କ ଆଗମନ
ଜଣେ ବୟସ୍କ ବ୍ୟକ୍ତି ସେଠାରେ ଠିଆ ହୋଇଥିଲେ, ସାମାନ୍ୟ କୁଞ୍ଚିତ କେଶ, କପାଳରେ ଚନ୍ଦନ ତିଳକ, ଏକ ଲମ୍ବା ଦାଢ଼ି, ଏବଂ ମନମୋହକ, କଳା ଆଖି ଯାହା ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ବିକିରଣ କରୁଥିଲା। ସେ ସରଳ ପୋଷାକ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ପାଦରେ ଜୋତା ନଥିଲା, ଏବଂ ସନ୍ଧ୍ୟା ଆଲୋକରେ, ତାଙ୍କ ମୁହଁ ଏକ ବିରଳ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଝଟକୁଥିଲା।
“ମହାଶୟ, ଆପଣ କିଛି ଖାଇବା ଦରକାର। ଆପଣ ଦିନସାରା କିଛି ଖାଇ ନାହାନ୍ତି,” ଅତିଥି ଜଣକ କହିଲେ, ତାଙ୍କ କଥାରେ ଏକ ଯାଦୁକରୀ ଶକ୍ତି ଥିଲା ଯାହା ତୁରନ୍ତ ପ୍ରକାଶ ବାବୁଙ୍କ ଦୁଃଖକୁ ଦୂର କରିଦେଲା। ସେ ଅପରିଚିତ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଭିତରକୁ ଡାକିଲେ, ଚାଉଳ, ଡାଲି, ପନିପରିବା, ଏବଂ ଟିକିଏ କ୍ଷୀରର ଏକ ସାଧାରଣ ଭୋଜନ ପ୍ରଦାନ କଲେ।
ସେମାନେ ଖାଇବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଉଥିବା ବେଳେ, ପ୍ରକାଶ ବାବୁ ଜାଣିଲେ ଯେ ସେ ମଧ୍ୟ ଖାଇ ନଥିଲେ। ଅତିଥି ହସିଲେ, “ଆସ, ଆମେ ଏକାଠି ଖାଇବା; ଏହା ଆମ ଦୁହିଁଙ୍କ ପାଇଁ ଯଥେଷ୍ଟ ହେବ।” ପ୍ରକାଶ ବାବୁଙ୍କ ମନରେ ଏକ ଗଭୀର ଅନୁଭବ ଝଟକିଗଲା – ମନ୍ଦିରରେ ସେଦିନର ସ୍ମୃତି, ଝିଅର ଅବ୍ୟକ୍ତ ନିମନ୍ତ୍ରଣ। ଲୁହ ଝରିପଡ଼ିଲା ଯେତେବେଳେ ସେ ବୁଝିଲେ: ଜଗା ଆସିଛନ୍ତି।
(Image Recommendation: ଦୁଇଟି ହାତର ନିକଟତମ ଚିତ୍ର (ଗୋଟିଏ ବୟସ୍କ, ଅନ୍ୟଟି ସୂକ୍ଷ୍ମ ଭାବରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ) ଏକ ସରଳ ମାଟି ପ୍ଲେଟରୁ ଖାଦ୍ୟ ବାଣ୍ଟୁଛନ୍ତି, ବୋଧହୁଏ ଚାଉଳ ଏବଂ କ୍ଷୀର। ଧ୍ୟାନ ବାଣ୍ଟିବା, ନମ୍ରତା, ଏବଂ ଭୋଜନର ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ମହତ୍ତ୍ୱ ଉପରେ ରହିଛି।)
“ମୁଁ ଜଗବନ୍ଧୁ। ଲୋକେ ମୋତେ ଜଗା ବୋଲି ଡାକନ୍ତି।”
“ଆପଣଙ୍କ ନାମ କ’ଣ?” ପ୍ରକାଶ ବାବୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, ତାଙ୍କ ସ୍ୱର ଭାବପ୍ରବଣତାରେ ଭରା ଥିଲା।
ତାଙ୍କ ଆଖିରେ ଚାହିଁ, ଅତିଥି ବିନମ୍ର ଭାବରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ମୁଁ ଜଗବନ୍ଧୁ। ଲୋକେ ମୋତେ ଜଗା ବୋଲି ଡାକନ୍ତି।”
ଅଭିଭୂତ ହୋଇ, ପ୍ରକାଶ ବାବୁ କାନ୍ଦିଲେ, ଜଗାଙ୍କୁ ହଜିଯାଇଥିବା ସନ୍ତାନ ପରି ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ। ଏହି ପବିତ୍ର ପୁନର୍ମିଳନର ସାକ୍ଷୀ ହେବାକୁ ଆଉ କେହି ନଥିଲେ। ଅତିଥି ପୁଣି କହିଲେ: “ସତରେ, ତୁମେ ମୋ କଥାକୁ ସମ୍ମାନ ଦେବାକୁ ଆସିଛ। ମୁଁ ତୁମକୁ ଦୁନିଆର କିଛି ଦେଇପାରିବି ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଏଠାରେ ଅଛି… ମୁଁ ନିଜକୁ କରୁଣା ପାଇଁ ନାମିତ କରୁଛି—ଜଗବନ୍ଧୁ, ତୁମର ଜଗା।”
ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ପ୍ରକାଶ ବାବୁ ଅତିଥିଙ୍କ ଆଖିରେ ସେହି ଶାନ୍ତ, ଆନନ୍ଦମୟ ଅଭିବ୍ୟକ୍ତି ଦେଖିଲେ ଯାହା ସେ ମନ୍ଦିର ଦେବତାଙ୍କ ମୁହଁରେ ଦେଖିଥିଲେ। ପ୍ରଭୁ, ଜଗତର ବନ୍ଧୁ, ଏକ ନିମନ୍ତ୍ରଣର ଉତ୍ତର ଦେଇଥିଲେ, ବଡ଼ ଆଚରଣରେ ନୁହେଁ, ବରଂ ଏକ ନମ୍ର ଗସ୍ତ, ଏକ ବଣ୍ଟାଯାଇଥିବା ଭୋଜନ, ଏବଂ ଏକ ଦିବ୍ୟ ଆଲିଙ୍ଗନ ସହିତ, ଯାହା ସମସ୍ତ ପାର୍ଥିବ ଦୁଃଖକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ଏକ ଅବ୍ୟକ୍ତ ଶାନ୍ତି ଆଣିଥିଲା।
ଏହି କାହାଣୀ ଆମକୁ ମନେ ପକାଇ ଦିଏ ଯେ ଜଗବନ୍ଧୁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ପ୍ରାର୍ଥନା ଶୁଣନ୍ତି, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଲୁହ ଦେଖନ୍ତି, ଏବଂ, ଯେତେବେଳେ ହୃଦୟ ଶୁଦ୍ଧ ଥାଏ, ସେ ସବୁବେଳେ ଏକ ନିମନ୍ତ୍ରଣକୁ ସମ୍ମାନ ଦେବା ପାଇଁ ଏକ ଉପାୟ ଖୋଜନ୍ତି, ଘର ଯେତେ ନମ୍ର ହେଉ ନା କାହିଁକି।
ଜୟ ଜଗନ୍ନାଥ! ଜୟ ଜଗବନ୍ଧୁ!
