“ଚନ୍ଦ୍ରିକା ଚୋରି”: ଯେତେବେଳେ ବୈଶାଖୀ ଝଡ଼ରେ ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତି ଆପଣଙ୍କ ହୃଦୟ ଚୋରି କରେ

“କାହିଁକି ଏତେ ଦୁଃଖ ଦେଲ, ତଥାପି ମୁଁ ତୁମ ଆଡକୁ ଦୌଡ଼େ? ତୁମ ବିନା ମୁଁ କିଛି ଜାଣେ ନାହିଁ।”

ଏକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବୈଶାଖୀ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ, ସାଂସାରିକ ବନ୍ଧନରେ କ୍ଲାନ୍ତ ଏକ ଆତ୍ମା ମନ୍ଦିରରେ ଶାନ୍ତି ଖୋଜୁଥିଲା। ଏହା ଏପରି ଏକ ଅନ୍ୱେଷକର କାହାଣୀ, ଯିଏ ଏକ ହଠାତ୍ ଝଡ଼ରେ ଫସିଯାଇ, କେବଳ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ନୁହେଁ, ଚମତ୍କାର ଭାବରେ, ନିଜ ଘର ଦୁଆର ମୁହଁରେ ଦିବ୍ୟତାକୁ ପାଇଥିଲା। ଏହା “ଚନ୍ଦ୍ରିକା ଚୋରି”ର ଏକ କାହାଣୀ – ଚନ୍ଦ୍ରର ଆଲୋକ ଚୋରି, ଏବଂ ବୋଧହୁଏ, ହୃଦୟ ଚୋରି।

ଶାନ୍ତି ଖୋଜିବା, ଝଡ଼ ପାଇବା
ସନ୍ଧ୍ୟା ଶାନ୍ତି ପାଇଁ ଏକ ପରିଚିତ ଉତ୍କଣ୍ଠାରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା। ମନ୍ଦିରର ଶାନ୍ତି, ଧୂପ ଓ ଚନ୍ଦନର ସୁଗନ୍ଧ, କପାଳରେ ଚନ୍ଦନର ସ୍ପର୍ଶ – ଏଗୁଡ଼ିକ କ୍ଷଣିକ ଆଶ୍ୱସ୍ତି ପ୍ରଦାନ କରୁଥିଲା। କେବଳ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ମୁହଁକୁ ଚାହିଁବାକୁ ଏକ ଗଭୀର ଇଚ୍ଛା ହୃଦୟକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କଲା, ଘର ଏବଂ ସାଂସାରିକ କର୍ତ୍ତବ୍ୟର ଚିନ୍ତାକୁ ଦୂରେଇ ଦେଲା। କିନ୍ତୁ ତା’ପରେ, ସବୁଥର ପରି, ମାୟା ଡାକିଲା।

ହଠାତ୍, ଆକାଶ ଅନ୍ଧାର ହୋଇଗଲା। ଏକ ଭୟଙ୍କର ବୈଶାଖୀ ଝଡ଼ ଆସିଲା, କାଦୁଅ ରାସ୍ତାକୁ ବିପଜ୍ଜନକ ନଦୀରେ ପରିଣତ କଲା। ଅନ୍ୱେଷକ ଦୌଡ଼ିଲା, ବର୍ଷାରେ ଓ ବଜ୍ରନାଦରେ ଏକ “ନିରୀହ ପକ୍ଷୀ” ପରି, ମନ୍ଦିରର ସମସ୍ତ ଆଲୋକ ଏବଂ ସାଜସଜ୍ଜା ଝଡ଼ତୋଫାନ ରାତିରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲା।

ମଦନମୋହନଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ଲୀଳା: ଏକ ଲୁକ୍କାୟିତ ପଥ
ଅନ୍ଧାରରେ ହଜିଯାଇ, ପ୍ରାକୃତିକ ଶକ୍ତି ବିରୁଦ୍ଧରେ ସଂଘର୍ଷ କରୁଥିବା ବେଳେ, ଏକ କ୍ଷୀଣ କଥାବାର୍ତ୍ତା ପବନରେ ଭାସି ଆସିଲା। ଦୁଇଟି ସ୍ୱର ମଦନମୋହନଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ଲୀଳା ବିଷୟରେ କହୁଥିଲେ: କିପରି ତାଙ୍କର ଆକାଶ ମାର୍ଗରେ ଯାତ୍ରା, ଯାହା ଏକ ପୋଖରୀ ପାଇଁ ଉଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଥିଲା, ଏକ ଭଙ୍ଗା ଗଛ ଦ୍ୱାରା ବାଧାପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଥିଲା। ସେମାନେ ବର୍ତ୍ତମାନ ଫେରିବା ବାଟରେ କାହା ଘରୁ ଭୋଗ ଗ୍ରହଣ କରୁଥିଲେ।

ଅନ୍ୱେଷକ, ଥରି ଥରି ଏବଂ ବିଭ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ, ଏକ ଭଙ୍ଗା ରାସ୍ତା ଉପରକୁ ଗଲା। ସେଠାରେ, ମଲ୍ଲୀ, ତୁଳସୀ, ଏବଂ ଗେଣ୍ଡୁ ଫୁଲର ସୁଗନ୍ଧ ମଧ୍ୟରେ, ଲଣ୍ଠନର ମୃଦୁ ଆଲୋକରେ, ଏକ ମନମୋହକ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖାଗଲା: ଏକ ବଂଶୀ ଉଠାଯାଇଛି, ଏକ ହସ ହସ ମୁହଁ, ଶାନ୍ତି ବିକିରଣ କରୁଛି। ଏହା ଥିଲା ପୀତାମ୍ବରୀ, ଚନ୍ଦ୍ରିକାର ଚନ୍ଦ୍ରାଲୋକିତ ମୟୂର। ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ, ସମସ୍ତ ଅଭିଯୋଗ, ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଧୋଇ ହୋଇଗଲା।

(ପ୍ରତିଛବି ସୁପାରିଶ: ଏକ ବଂଶୀର ନିକଟତମ ଚିତ୍ର, ମଲ୍ଲୀ ଏବଂ ତୁଳସୀରେ ସଜ୍ଜିତ, ହାତରେ ଧରାଯାଇଛି। ପୃଷ୍ଠଭୂମିରେ, ସୂକ୍ଷ୍ମ ଭାବରେ ଝାପ୍ସା, କୃଷ୍ଣଙ୍କ (ମଦନମୋହନ) ଏକ ହସ ହସ, ଶାନ୍ତ ପ୍ରତିମା, ବର୍ଷା ବା କୁହୁଡ଼ି ମଧ୍ୟରେ ମୃଦୁ, ଲଣ୍ଠନ ପରି ଆଲୋକରେ ସ୍ନାନ କରିଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଛି।)

ଏକ ହୃଦୟର ରହସ୍ୟ: ଚୋରି ହୋଇଥିବା ଚନ୍ଦ୍ରିକା
ସେହି ସଂକ୍ଷିପ୍ତ, ଯାଦୁକରୀ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ବିଜୁଳିର ଚମକରେ, ଫୁଲରେ ସଜ୍ଜିତ ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଦେଖାଗଲା। ଏତେ ନିକଟରେ, ଏତେ ଅନ୍ତରଙ୍ଗ, ଯେପରି ସମସ୍ତ ବାଧା ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ଅଭିଭୂତ ଅନ୍ୱେଷକ, ଘରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ, ଭୋଗ ରୂପେ ଉଦ୍ଦିଷ୍ଟ “ମୟୂର ପରି ଚନ୍ଦ୍ରିକା”କୁ ମନେ ପକାଇଲା, ପ୍ରଭୁ ଏହାକୁ ପିନ୍ଧନ୍ତୁ ବୋଲି ଏକ ଗଭୀର ଇଚ୍ଛା। କୃଷ୍ଣ ଗୁପ୍ତରେ ଏହାକୁ ଆଣିଥିବେ କି?

ଝଡ଼ ଶାନ୍ତ ହେଲା। ଆକାଶ ମାର୍ଗରେ ଯାତ୍ରା, ଦେବତାଙ୍କୁ ଧରି, ମନ୍ଦିର ଆଡକୁ ଚାଲିଗଲା। ଅନ୍ୱେଷକ ଅନ୍ଧାରରେ ଠିଆ ହୋଇଥିଲା, ଏକ ନୀରବ ସାକ୍ଷୀ, ହୃଦୟ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଆଖିରୁ ଲୁହ ଝରୁଥିଲା। କାନ୍ଧ ଉପରେ ଏକ ମୃଦୁ, ଉଷ୍ମ, ପରିଚିତ ସ୍ପର୍ଶ—ମାଆର ଆଲିଙ୍ଗନ ପରି—ଶୁଦ୍ଧ, ଅବିମିଶ୍ରିତ ଆନନ୍ଦର ଲୁହ ବାହାର କରିଦେଲା। ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିଲା, ପାପ ଓ ପୁଣ୍ୟ ଭୁଲିଯାଇଥିଲା।

ଘରେ ପ୍ରକାଶ: “ମଦନମୋହନ ଆସିଥିଲେ!”
ଘରେ ପହଞ୍ଚି, ଥରି ଥରି ଓ ଭିଜି, ଅନ୍ୱେଷକ ନିଜ ମାଆଙ୍କୁ କହିଲା, “ତୁମେ ଜାଣିଛ କି? ଆଜି ମଦନମୋହନ ଆମ ଘରକୁ ଆସିଥିଲେ!”

ମାଆ, ଶାନ୍ତ ଓ ଜ୍ଞାନୀ, ନିଶ୍ଚିତ କରି କହିଲେ, “ହଁ, ଆଜି ସେମାନେ ରାସ୍ତା ଦେଇ ଯାତ୍ରା କରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଏକ ବଡ଼ ଗଛ ପଡ଼ିଯାଇ ରାସ୍ତା ଅବରୋଧ କରିଥିଲା। ସେମାନେ ପୋଖରୀରେ ପହଞ୍ଚି ପାରିଲେ ନାହିଁ ଏବଂ ଏହି ରାସ୍ତା ଦେଇ ଫେରିଲେ। ସେମାନେ ଆମ ଦୁଆର ମୁହଁରେ ରହିଲେ; ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ ଡାକିଲି, ଆତିଥ୍ୟ ପ୍ରଦାନ କଲି। ଏହା ବହୁତ ଭଲ ଲାଗିଲା। ସେମାନେ ଭୋଗ ଗ୍ରହଣ କଲେ।”

ଏବଂ ସେଠାରେ, ପିତଳ ଥାଳିରେ, ତୁଳସୀ ଉପରେ ଏକ କଦଳୀ ପଡ଼ିଥିଲା – ସେହି ଭୋଗ, ସେହି ରାସ୍ତାରୁ ଆସିଥିବା ସମାନ ସୁଗନ୍ଧରେ ଭରି ରହିଥିଲା। “ଚନ୍ଦ୍ରିକା ବାଡ଼ି” ଟେବୁଲ ଉପରେ ଥିଲା। ହୃଦୟର ଗଭୀରତମ ଇଚ୍ଛା ଜଣା ପଡ଼ିଥିଲା, ଏବଂ ପ୍ରଭୁ ପ୍ରକୃତରେ ଘରକୁ ଆସିଥିଲେ।

ବର୍ତ୍ତମାନ, ତାଙ୍କୁ ନିଜ ପାଖରେ ରଖି କାନ୍ଦିବା ହିଁ ବାକି ଥିଲା, ପରିପୂର୍ଣ୍ଣତାର ଲୁହ ଆତ୍ମା ଉପରେ ଝରିପଡ଼ୁଥିଲା। ପ୍ରଭୁଙ୍କ ହସ, ତାଙ୍କ କପାଳରେ ଥିବା ଚନ୍ଦନ ଟିକା ପରି, ବର୍ତ୍ତମାନ ରାତିର ଆକାଶରେ ଝଟକୁଥିଲା। ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତି ସାଧାରଣକୁ ଚୋରି କରି ନେଇଥିଲା, କେବଳ ଶୁଦ୍ଧ, ଅବିମିଶ୍ରିତ ପ୍ରେମ ଛାଡ଼ି ଦେଇଥିଲା।

ଯେଉଁମାନେ ଏପରି ଏକ ସମ୍ପର୍କ ପାଇଁ ଉତ୍କଣ୍ଠିତ, JustKalinga.com ପବିତ୍ର ପରମ୍ପରା ଏବଂ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ସାମଗ୍ରୀ ପାଇଁ ଏକ ମାଧ୍ୟମ ପ୍ରଦାନ କରେ ଯାହା ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତିକୁ ଆପଣଙ୍କ ଘରକୁ ଅଧିକ ନିକଟତର କରିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିପାରିବ।

ଜୟ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ! ଜୟ ଜଗନ୍ନାଥ!